عکسی با حضور جمعی از شاعران در جلسه انجمن
رسم دل سپردن را از ازل ندانستیم
از شروع تا پایان یک غزل ندانستیم
گفته بودی از قلبم قطعه ای از آئینه است
این شنیدی اما هیچ در عمل ندانستی
من شراری از آتش تو سرشتی از سردی
مهر بی دریغم را بی خلل ندانستی
زیر پای تو ماندند تکه تکه آمالم
گوئیا که مفهومی از امل ندانستی
کام کودکی هایت تلخی جفا را داشت
درک تعم شیرین را از عسل ندانستی
گفتمت که این دنیا چون سرای و چون رویاست
ای عجب که تصویری از اجل ندانستی
این کلاف سردرگم هی به خود فرو رفتی
هستیت معما شد راه حل ندانستی
همچو هم رهی دلسوز دست تو به دستم بود
از زمین تو را راندم تا زحل ندانستی
هوروش نوابی
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
به مثل سنبلهء سیزو ساقهء گندم
بیا سلام بگوئیم لب گزان با هم
به چتر سبز ببندیم کهکشان با هم
من از امید و کلام و ستاره لبریزم
به دامن که بریزم یکان یکان به هم
اگر که عشق نبارد ز دانه ای باران
و گر که تشنه بمانیم جاودان با هم
اگر که غنچه نروید به باغ فروردین
و شاخه ها ننشینند در خزان با هم
اگر که سوز اجل ریشه ها بخشکاند
و اه خیمه زند بر لب و دهان با هم
زمین چو لانه ماران شود سیاه سیاه
زمانه زهر بریزد به جام و جان با هم
که گفت تک تک و عاصی چو مرغ بوتیمار
دریغ و درد بنوشیم در نهان با هم
بیا بیا که به رسم کبوتر چاهی
به چاه توقه ببندیم و آشیان با هم
هنو زمان نرسیدست دست صیادان
به بال و پر بخراشیم آسمان با هم
به بام شوق براریم و ابرو آهسته
دریچه ها بگشائیم ناگهان با هم
چو تیر حادثه از اوج مان فرود آرد
بیا بیا که ببریم هم زمان با هم
غزل تاج بخش
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
بوی ماهی پیچیده تو خوض خشک خونمون
گربه جون نیای برقصی بکنی دیوونمون
اخه چن روزیه که طلسم قصه وا شده
غیر اون خدا کسی تو قصمون پیدا شده
که میخواد برای حوض خونمون ماهی بشه
مثه اون وقتا بیاد یه کفتر چاهی بشه
که میخواد نیمه شبا ستاره سنجاق بکنه
ماهو تنگ سینه ی این اسمون داغ بکنه
گربه جون اگه بیای ماهی ما دق میکنه
مارو راسی راسی رسوای خلایق میکنه
یه هف هش روزی میشه مهمون ناخونده شده
خدای تازه واسه خونه وا مونده شده
اگه سایتم ببینه قصمون تموم میشه
این همه ماهی قرمز یهویی حروم میشه
باز ما میمونیمو باد این صدای نق نقو
اسمون ابریو خونه زارو هق هقو
طیبه طاووسیان
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
کامل نمی شوم !
حتی اگر
هرشب این ماه
با چشم های گرد شده
زل بزند توی بسترم
حتی اگر
فاصله ام را کم کنم با آسمان
با ستاره ها کنار بیایم
کامل نمی شوم!
تو نیستی
و من
یک نیمه خسته ام
طاهره طایفه
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
غروب تب زده ی با تو رو به رو شدنم
شروع شعرو جنون های بی دلیل تنم
بدون آنکه بخواهم غزل به پا می شد
از انعکاس صدایِ « تو را صدا زدنم»
تمام زندگی ام را به باد می دادم
که عطر دست تو یک لحظه روی پیرهنم_
_ بماند و همه ی هفته مست آن باشم
وهی خیال کنم دست های تو، بدنم
که کولیانه در این شهر زنده باشم تا
سه شنبه، با تو در این کوچه ها قدم بزنم
تو رفته ای و به جا مانده تا ابد با من
جنون ِ شاعری و این دل ِ شکن شکنم
وخاطرات تو را دود می کنم گاهی
به یاد روز نفس گیرِ رو به رو شدنم
****************************************
از آسمان میافتی
هیچ کس نمی خواهدت
تازیانهها تو را روی زمین میکِشند:
رنگ مرگ میگیری
خاک هم نمیپذیردت
وقتی گفته باشی « دوستت دارم »
شایسته ابراهیمی
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
مرا در وطنم
شهرم
خانه ام
باغچه ام
که خاکش
بیگانه را آزار می دهد
دفن کنید
درختان
همسنگرانم بوده اند
زهرا قربانی
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
چقدر خسته ام از روزهای تــکراری
بیا به مدت یک ماه٬ پخت و پز نکنیم!
چقدر روزه بگیرم به شوق افطاری؟
چقدر ناله ی الغوث! بودنت عشق است
تویی عبادت شیرین خواب و بیداری!
بدون گوشی و لپ تاپ در کنارم باش
و بی خیال پروژه٬ و حق همکاری!
و من به مدت یک ماه می شوم شیرین
برای دیدن فرهاد و شوق حفٌاری
شعاع بودن من را بگیر و رسمم کن
مرا ٬جناب مهندس! به رقص پرگاری
بخوان "الهه ناز" و "تو ای پری..." با من
من از ترانه٬ تو از اشتیـاق سـرشاری
****
دوباره آتش عشقی که می کشد شعله
دوباره خطبه عقدی که می شود جاری
و من عروس عجولی که دفعـه ی اول
بدون چیدن گل٬ داد می زنم آر.......ی!
برای اینکه بگویم که دوستت دارم
برای اینکه بفهمم که دوستم داری
پروانه بهزادی آزاد
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
جلسات ماهانه ی شعر زنان تهران